Βασίλης Αξαρλής: “«Όλα αυτά τα χρόνια φωνάζω ότι το Νοσοκομείο Μυτιλήνης είναι ένα σφαγείο» (ΒΙΝΤΕΟ)

«Όλα αυτά τα χρόνια φωνάζω ότι το νοσοκομείο αυτό εξακολουθεί να παραμένει ένα σφαγείο», λέει στο protothema o πατέρας της άτυχης Στέλλας που έχασε τη ζωή της στο ίδιο νοσοκομείο

Ο τραγικός θάνατος του 47χρονου, Ερμόλαου στη Μυτιλήνη, που βρέθηκε νεκρός στην τουαλέτα του νοσοκομείου που νοσηλευόταν, ξύπνησε άσχημες μνήμες στην οικογένεια της Στέλλας Αξαρλή.

Ο κ.Βασίλης Αξαρλής που είδε το καλοκαίρι του 2007 την κόρη του Στέλλα να σβήνει μέσα στο ίδιο νοσοκομείο, ξεσπά.

«Όλα αυτά τα χρόνια φωνάζω ότι το νοσοκομείο αυτό εξακολουθεί να παραμένει ένα σφαγείο. Δουλεύω 31 χρόνια σε αυτό το νοσοκομείο και τα μάτια μου έχουν δει πολλά. Δεν είχα βάρδια την ημέρα που πέθανε ο άτυχος Ερμόλαος αλλά έμαθα για αυτό το περιστατικό και πιστεύω ότι ο άνθρωπος  αυτός έφυγε άδικα από τη ζωή , όπως άδικα έφυγε και η κορούλα μου από αυτό το νοσοκομείο. Ακόμη τρέχω  για την υπόθεση της Στέλλας και δεν  μπορεί να δικαιωθεί η ψυχή της. 1.000.000 ευρώ που είχε αρχικά επιδικαστεί ότι θα πάρουν ο σύζυγος της, ο γιος της και οι συγγενείς, εξαϋλώθηκε στο μηδέν», λέει στο protothema.gr και προσθέτει:«Ο γιος της Στέλλας είναι τώρα 10 χρονών παιδάκι και όποτε έρχεται στο σπίτι μας, βλέπει τις φωτογραφίες της μαμάς του και την αναζητάει συνεχώς. Είμαστε κοντά του και εμείς και ο πατέρας του αλλά του λείπει πάρα πολύ η μαμά του.Τον βλέπω που μεγαλώνει χωρίς μάνα και πονάει η ψυχή μου».

Η ιστορία της Στέλλας Αξαρλή

Ήταν αρχές καλοκαιριού του 2007 και ενώ η Στέλλα ήταν δύο μηνών έγκυος, αισθάνθηκε πόνους στο στήθος. Αμέσως απευθύνθηκε στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης. Εκεί, όπως καταγγέλλει ο πατέρας της, Βασίλης Αξαρλής (ο οποίος είναι υπάλληλος του νοσηλευτικού ιδρύματος), της είπαν ότι δεν είναι κάτι σοβαρό και ότι το πιθανότερο επρόκειτο για «μυϊκό πόνο».
Οι ενοχλήσεις συνεχίζονταν και η Στέλλα νοσηλεύτηκε δύο φορές από τρεις ημέρες, με διάγνωση μαστίτιδας και της χορηγήθηκε αντιβίωση.
Οι πόνοι ωστόσο συνέχιζαν να γίνονται εντονότεροι και κάτω από αυτές τις εξελίξεις, με 2 μήνες καθυστέρηση, κι ενώ πλέον η άτυχη κοπέλα δεν μπορούσε να προχωρήσει σε διακοπή της κύησης, απευθύνθηκε στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», όπου γιατροί από την Αθήνα ενημέρωναν τους οικείους της ότι έπασχε από καρκίνο του μαστού και μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο. Λόγω της εγκυμοσύνης, η εξέλιξη της νόσου ήταν ραγδαία ενώ η Στέλλα δεν μπορούσε πλέον να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία.
Η οικογένεια Αξαρλή βίωσε ένα πραγματικό δράμα βλέποντας την άτυχη 26χρονη να αργοσβήνει αβοήθητη με τον καρκίνο να κάνει μεταστάσεις στα οστά και στον πνεύμονα. Τον Οκτώβριο του 2007, η άτυχη γυναίκα γέννησε πρόωρα με καισαρική τομή και ενώ βρισκόταν στον 7ο μήνα της εγκυμοσύνης, τον Ταξιάρχη, με βάρος μόλις 800 γραμμάρια. Μετά τη γέννα άρχισε ισχυρές χημειοθεραπείες,  ήταν όμως αργά. Η εικόνα της 26χρονης ετοιμοθάνατης με το μαντίλι στο κεφάλι για να καλύπτει τα «σημάδια» της χημειοθεραπείας, που κρατούσε στα χέρια της το βρέφος, προκάλεσε εκείνη την περίοδο σοκ στην τοπική κοινωνία.

Λίγο καιρό αργότερα έφυγε από τη ζωή.

Σχετικές δημοσιεύσεις

Μία άποψη για το “Βασίλης Αξαρλής: “«Όλα αυτά τα χρόνια φωνάζω ότι το Νοσοκομείο Μυτιλήνης είναι ένα σφαγείο» (ΒΙΝΤΕΟ)”

  1. Γιάννης

    Το Δεκέμβριο του 2008, μόλις 24 χρονών, πήγα στο Βοστάνειο γεμάτος εξανθήματα στα επείγοντα, νυχτερινή ώρα. Το καθίκι που είχε χρέη νοσηλευτή μου είπε να φύγω σπίτι και να βάλω αλοιφή Fenistil και ότι δεν μπορούσε να ξυπνήσει τέτοια ώρα κάποιο γιατρό για κάτι “τόσο ασήμαντο”.
    Την επόμενη μέρα μπήκα για νοσηλεία επειγόντως στο ίδιο νοσοκομείο με προχωρημένα συμπτώματα αλλεργικού σοκ (συνδιασμός αντιβιοτικών για άσχετες ασθένειες που απλά συνέπεσαν ατυχώς). Ήμουν επί μέρες στην κορτιζόνη και κοκτέηλ αντι-ισταμινικών. Έκανα Πρωτοχρονιά και γεννέθλια νοσηλευόμενος, έχω να το λέω, μέσα στο Βοστάνειο και αφ’ότου βγήκα έπρεπε να ακολουθήσω ειδική διατροφή για μέρες. Ο υπεύθυνος γιατρός μου είχε πει ότι τη γλίτωσα πολύ φθηνά και ότι τα χειρότερα ήταν θέμα χρόνου. Θυμάμαι ότι όταν με ανέβαζε το ταξί στο νοσοκομείο είχα αρχίσει να έχω παραισθήσεις και άκουγα τα πάντα με αντίλαλο. Όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί αν το καθίκι που ήθελε να λέγεται νοσοκόμος είχε κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να ξεβολέψει την βολεμένη στο δημόσιο αρχοντιά του και να μου δώσει τη δέουσα σημασία στις 3 τη νύχτα. Θυμάμαι όταν με πήγαιναν στο θάλαμο με καροτσάκι (μια χαρά περπατούσα, απλά αυτό ήταν το πρωτόκολλο) με κοιτούσε αποσβολωμένος και με κρύο ιδρώτα, μην τυχόν και αναφέρω ότι με έδιωξε το προηγούμενο βράδυ. Δόξα το Θεό που τη γλίτωσα τότε και ας είναι καλά οι γιατροί και νοσοκόμοι που έκαναν το καθήκον τους.

Αφήστε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.